Nieuws

De avonturen van IronAn in Nice

Wanneer het echt begonnen is weet ik niet meer, maar toen ik 2 jaar geleden naar Kevin en Seppe in Almere ben gaan kijken, werd ik pas echt gegrepen: Een volledige triatlon wil ik ook ooit eens in mijn leven gaan doen!

En op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt, het zou in 2011 moeten gebeuren. Na wat speurwerk en rondvragen kwam ik tot de conclusie dat het Nice moest worden. Als ik er dan toch een hele ging doen, dan maar ineens goed. Nice leek me bovendien een mooi parcours, zeker niet te saai, dicht bij mijn thuisland Italië. En ook heel belangrijk: lekker warm! Ik had toen nog niet kunnen vermoeden dat ik zou krijgen waar ik om gevraagd had, en hoe!
Vanwege mijn drukke job had ik overleg met mijn collega’s hoe ik de extra benodigde trainingstijd zou kunnen inpassen. We vonden een oplossing dat ik het eerste halfjaar van 2011 minder zou gaan werken en vanaf toen zag ik het echt zitten.
Helaas liep het een beetje anders; mijn werksituatie veranderde vanaf 1 januari. Ons bedrijf werd deel van een groter internationaal bureau. Ineens moest ik regelmatig naar het buitenland voor het werk en de gemaakte afspraken om minder te werken konden ook niet meer worden nagekomen. Even zag ik het helemaal niet meer zitten en overwoog ik ermee te stoppen. De combinatie met het nieuwe drukke werk en het steeds zwaarder wordende trainingsschema leek me niet meer te combineren. Een week lang liep ik bedrukt rond, maar uiteindelijk besloot ik toch door te gaan. Dan maar minder trainen en een minder goede tijd!

Vanaf toen ben ik er weer vol voor gegaan. Het hielp enorm om een uitdagend doel voor ogen te hebben; bijna geen enkele training deed ik tegen mijn zin. Maar hoe dichter de datum kwam, des te ik onzekerder ik begon te worden; was ik wel goed aan het trainen, zou ik het wel halen, wat als ik niet goed zou kunnen eten, en wat moest ik eten, zou ik me omkleden? Duizenden vragen waarover clubgenoten die mij voorgingen me gelukkig goed van advies konden voorzien.
Een week voor de wedstrijd vertrekken we richting SanRemo in Italie. Enkele rustige trainingen en vooral veel uitrusten. En elke dag zetten we de wekker een halfuurtje eerder, zodat  het vroege opstaan op wedstrijddag beter te verdragen is.

En dan eindelijk de zaterdag voor de wedstrijd vertrekken we richting Nice. Daar aangekomen eerst langs de inschrijving om alles op te halen. In het hotel alle zakken voor de wissels klaargemaakt. Een heel gedoe, je moet er goed bij nadenken want eenmaal ingeleverd kun je er niet meer bij. Op het aangegeven uur alles inleveren bij de wisselzones; wat een ambiance, er zijn deelnemers van over de hele wereld! En wat een gigantische wisselzone, wel 500m lang. Ik begin er al echt veel zin in te krijgen, maar oeff wat is het heet! En  de voorspellingen voor morgen zijn nog warmer en geen wind….
Zodra ik alles heb ingeleverd en we terug naar het hotel gaan word ik rustig, alle voorbereidingen zijn achter der rug, ik ben er klaar voor.
Zondag om 4.30uur gaat de wekker. Ik heb heerlijk geslapen en spring fit uit mijn bed: vandaag gaat het gebeuren! Het ontbijt in het hotel trekt op niks, dus eet ik wat van mijn zelf meegenomen koeken, maar heb toch moeite om eten. Vervolgens naar de wisselzone, eerst even de banden oppompen en mijn gellekes op mijn fiets te zetten. Het is nog geen 6uur en het is nu al warm. Snel nog even naar de WC voor de start, eeeuuuh niet dus want er staat een enorme rij…. Geen stress Anna, er zijn nog mensen achter je in de rij, dus je zal het wel op tijd halen naar de start. Toch maar even gaan want het zal de laatste keer zijn (hopelijk!) voor de aankomst.

Dan wetsuit aan en naar de start. Wat geweldig! Daar staan we met 2600 mensen naast elkaar op het strand, veel blauwe badmutsen en een enkele roze voor de dames, dat zijn er niet veel. En als de starttoeter klinkt, duikt iedereen het water in. Ik keek nog eens om me heen om te genieten van het moment en duik mee. De stenen voel ik niet eens aan mijn voeten, terwijl ik de dag ervoor geen stap op het keienstrand kon zetten zonder pijn te voelen. Het zal de adrenaline wel zijn!

Het zwemmen is 1 groot gevecht; ik zit dan ook midden in de massa. Diverse keren wordt mijn bril afgeslagen; niet in paniek raken, rustig op de rug de bril weer goed doen en dan weer verder. Ik kom bijna geen moment echt in mijn tempo. Maar blijf kalm doorzwemmen, met de woorden van Jef in het geheugen gegrift "rustig aan, de dag is nog lang". De tijd vliegt voorbij, ineens sta ik al bij het strand om eruit te gaan voor de tussenstop. Dat betekent dat ik al 2400m gezwommen moet hebben! Eruit en weer erin en opnieuw  is het vechten in het water. Weer moet ik een enkele keer de bril goed zetten. Maar voor ik het weet is de finish al in aantocht. Voor mijn gevoel was ik nog maar net aan het zwemmen! Als ik uit het water kom voel ik me goed en blij als ik de tijd zie 1uur 16, precies wat ik had ingeschat; een mooi begin.
Naar de wisselzone, zak ophalen en de tent in. Ik had besloten om me om te kleden en een goede fietsbroek aan te trekken en een fietstruitje. Dat kost tijd, maar geeft wel wat meer comfort. Als ik klaar ben, loop ik naar mijn fiets. Tsjonge wat een eind, mijn fiets staat helemaal aan het begin. En dan hop, op de fiets en vertrekken maar. Het tempo zit er goed in, 32-33km/uur, maar ik probeer mezelf wat te temperen; er komt immers een zware tocht aan. Toch wel last van mijn gluteus spieren, een zeurderige pijn die ik al eerder had. Na een redelijk vlak stuk van 20km is er een klein kort maar venijnig steil klimmetje. Ik weet waar die zit en schakel direct volledig terug. Op de eerdere parcours verkenningen kwam ik hier eigenlijk altijd een verzetje te kort en had best schrik of ik niet zou moeten afstappen. Maar in een wedstrijd is het toch altijd anders, ik ben al boven voor ik er erg in heb! Mooi, die hebben we achter de rug. Vervolgens is het weer licht verder klimmen gedurende een 20km. Het gaat lekker, ik besluit mijn km-teller af te zetten en alleen naar de tijd te kijken om op de juiste momenten te eten en drinken. Elk half uur een gelleke en continu blijven drinken. Dat is nodig ook, want het is al behoorlijk warm. Het valt me op dat ik wel word ingehaald, maar dat ik er ook veel inhaal. Dat is nog eens  wat anders dan bij de meeste wedstrijden die ik doe. Bij Tourettes sur Loup is het kort dalen; heerlijk even de benen laten rusten voordat het echte werk begint. En dan begint de lange klim, 20km aan een stuk de beentjes laten werken. Het aantal mensen dat ik inhaal t.o.v. die mij inhalen wordt steeds groter, blijkbaar kan ik goed klimmen. Om me heen zie ik veel mensen die het moeilijk hebben, ook vanwege de warmte. Ik heb nog nooit zoveel mensen langs de kant gezien om over te geven. Voor me rijdt iemand die wel dronken lijkt, hij zwabbert en valt ineens om tijdens het klimmen. Als hij opnieuw wil opstappen valt hij weer om.

Ik probeer zelf een rustig tempo aan te houden en het molentje te laten draaien. Dat gaat goed en fiets steeds onder mijn macht zonder in het rood te gaan. Gelukkig heb ik inmiddels minder last van de gluteus spieren. Maar warm is het wel en ik heb soms moeite om het gel-eetschema aan te houden. En dan eindelijk boven, het ergste is achter de rug! Lichtjes afdalen, nog een klein stukje klimmen en dan is het gedurende een hele tijd afdalen. Dat doet goed aan de benen! De tijd vliegt voorbij, zeker tijdens de afdalingen. Ik heb amper tijd om te genieten van het landschap. En dan na Greolières komt de laatste klim van 10km. Die valt behoorlijk tegen, de benen zijn nog moe en het is erg warm. Bij elke bevoorrading neem ik water aan die ik over mijn hoofd leegkap. De gellekes gaan niet erg lekker naar binnen. Het tempo ligt laag, maar ik probeer de benen weer rustig rond te laten draaien op een klein verzetje. Ik kijk niet naar mijn gemiddelde en ga op gevoel, we zien wel wat voor een tijd ik heb.  Ik ben niet de enige die het moeilijk heeft. Diverse mensen stappen af om even onder een boom in de schaduw te liggen; dit heb ik nog nooit gezien! Ik besluit om bovenop de heuvel een sanitaire stop te houden; als dame niet altijd eenvoudig om een goede plek te vinden. Maar hiervoor is het ook handig om het parcours te hebben verkend: ik weet dat er bovenop de heuvel in het dorpje een bulldozer langs de kant van de weg staat. Dat wordt mijn plekje! Als ik er aankom is de bulldozer weg, shit! Maar de schuiver staat er nog wel en ik stap toch maar af, kruip erachter en doe mijn plasje! Zo, en nu is het bijna alleen nog maar bergaf, het grote afdalen kan beginnen. De afdaal-training met Peter heeft  geholpen, want ik ga voor mijn doen rap naar beneden. Ik ben verbaasd dat ik niet door veel mensen word ingehaald? Hoe lager ik kom hoe meer de hitte duidelijk voelbaar is. Mijn maag is niet helemaal in orde, maar ik hou toch vast aan het eetschema. En dan eindelijk beneden, met kramp aan de handen van het remmen. Nog maar 25km vlakke weg naar Nice; ik kan haast niet geloven dat het alweer bijna voorbij is! Ik zie dat mijn tijd heel goed is, maar besluit toch voorzichtig te blijven. Er is wind tegen naar Nice en ik ga niet beuken; de benen moeten goed gerust zijn voor de marathon. De wind is wel goed nieuws voor straks, want dan is er hopelijk wat verkoeling bij het lopen. Er komen me weer meer mensen voorbij, maar ik probeer me er niets van aan te trekken. Ook omdat ik de maag niet helemaal onder controle heb.

En dan draai ik de Promenade des Anglais op, 6uur46min, bijna 45minuten voor op schema! Joepie! Ik word bijna overmand door emoties, ook deze etappe zit er op, en hoe! In de wisselzone, fiets afgeven, zakje ophalen en weer omkleden in ons mooie clubpakje. Ik voel dat ik door de warmte hoofdpijn heb gekregen, hopelijk wordt dat niet erger met lopen.

En dan start het laatste onderdeel. Er is toch geen zuchtje wind en het is bloedheet. "heel rustig starten, voor je gevoel duidelijk onder je macht" had ik van velen als tip gekregen. Dat doe ik.  Ik begin te lopen en heb het gevoel niet vooruit te komen. In de eerste ronde krijg ik geen gelleke weg, niet alleen last van maag, maar nu beginnen de darmen ook op te spelen. Oeioei, waar zijn de WC’s, straks wordt het ergens stoppen.  Bij het tweede deel van de eerste ronde meet ik de tijd: zie je wel, ik kom niet vooruit, op dit tempo ga ik er meer dan 5uur over doen…ik besluit niet meer naar tijd te kijken, ik raak er alleen maar gedemotiveerd van. We zien wel. Ja Anna,  je wilde het warm hebben, dat heb je gekregen!

Maar in de tweede ronde lijkt de maag en darmen zich te settelen en ik begin weer met het eetschema en begin zoveel mogelijk te drinken. Ik word me eindelijk bewuster van mijn omgeving. Iedereen staat precies stil, veel mensen op het parcours zijn aan het stappen of trager dan ik aan het lopen. Er zitten hopen mensen onder de weinige bomen bij het vliegveld, de ambulance gaat af en aan, mensen worden van het parcours gehaald. Zou ik het dan toch niet zo slecht doen? Ik blijf mijn rustige tempo aanhouden, voor mijn gevoel maar 8km/uur. Blijven lopen en niet stappen is het motto, ook niet bij de bevoorrading. Daar probeer ik alles te drinken wat ze aangeven, water, cola, sportdrank en weer water is de volgorde bij elke post die ik naar binnen kap. Een deel van het water gaat over het hoofd. En elke 5km een gelleke, af en toe een schijfje sinaasappel en een keer een Tucje. Mmm lekker zout, dat smaakt goed na al die zoete zooi! De laatste twee rondes komt Peter naast me rijden." Pas op, niet te snel", zegt hij. Hoezo te snel, ik ga juist langzaam? "Welnee, je gaat 11km/uur"! Huhhh? Hoe kan dat nu? Zou ik dan verkeerd gekeken hebben op de klok? Mijn moraal wordt (nog) beter. Zeker omdat er nu echt steeds meer mensen stappen en ik iedereen voorbij steek. Mijn benen voelen zwaar, ik voel diverse blaren van de natte schoenen en het is snikheet, maar ik zit in mijn cadans. Het besef van tijd is weg. Elke keer als ik bij een keerpunt komt zie je het andere eind heel ver weg in de kom van de baai. Maar dan de laatste ronde. En als ik bij het vliegveld weer terug draai, weet ik dat ik het ga halen. Als de klok in zicht komt, versnel ik nog voor het laatste stuk zodat ik net voor de 20min aankom. Vanaf dat moment verschijnt er een grote grijns op mijn gezicht en die is er sindsdien niet meer af geweest! 12uur19min, I did it, I did it, I did it, en hoe!!!!!!

Bedankt aan iedereen die me ondersteund heeft met tips, wijze woorden, trainingschema’s, bemoedigingen en zoveel meer!
 

---

Door Anna Bertona op 11-07-2011 om 20:58:46