• Website
• Quiz
• Forum
• BIB
• Publieke pagina's
•  
• Links
• Downloads
• Contact
• Fotoalbum
• Zoeken

Sponsors

Nieuws

Tycho Van Gerwen: IM Wales

Ironman Wales & the way to Kona

Dinsdag 6 september was het eindelijk zo ver om de zakken te pakken voor de IM van Wales. Mijn moeder en coach, Patricia Allemeersch, was nog zenuwachtiger als gewoonlijk, omdat de weersvoorspellingen niet optimaal waren en we met de overzetboot van Oostende naar Ramsgate  moesten. Om haar toch wat gerust te stellen voor de woelige zee had ik voor de zekerheid al wat suppo’s gekocht tegen de zeeziekte. Woensdag morgen (nacht) om 5 u met de mama, Hestia en Wouter in een stampvolle auto vertrokken.  Aangekomen in Oostende was er een vertraging van 2 uur door het slechte weer, maar kregen hierdoor wel gratis een cabine zodat we wat konden slapen. Rond 14.00u (locale tijd) de boot af en ineens links rijden, een beetje onwennig maar coach mama heeft dat goed gedaan. Rond 20.30u konden we ons installeren in onze ruime cottage in Tenby.

Donderdagmorgen na het ontbijt naar het Ironmandorp om in te schrijven waar ik het nummer 761 kreeg. Ook Frederik Sleutel was daar en wist al meteen te vertellen dat het zeewater vrij koud was. In de namiddag begon het wat op te klaren en kon Wouter en ik een deel van het fietsparcours gaan verkennen. Het was meteen duidelijk dat het een zeer pittig parcours was, zeker met de constante stevige wind. Ook het loopparcours zag er wel wat zwaarder uit dan ik verwacht had.

Vrijdagmorgen naar de gezamenlijke parcoursverkenning van het zwemmen en inderdaad, het water was vrij koud en er zat een behoorlijke stroming. We hoorden toen dat ze zaterdag zouden beslissen om het zwemparcours te verplaatsen naar de noordelijke baai. Na de middag zijn we het kasteel van de Tudors (Henry VIII) in Pembroke gaan bezoeken, maar met de cultuurbarbaren Hestia en Wouter was het wel zeer lastig om alles goed te bestuderen. Na deze leerrijke trip was het tijd om de zakken voor de wedstrijd te maken en de fiets nog eens te controleren.

Zaterdagvoormiddag om 11u ben ik de fiets gaan wegzetten. Door het hevige stormweer was mijn fiets weggevlogen en moest ik hier nog snel een oplossing voor zoeken. In plaats van de gehele fiets voor de regen te beschermen heb ik dan maar besloten om enkel de ketting en het stuur af te dekken. Ondertussen was de beslissing gevallen dat het zwemmen verplaatst zou worden naar de noordelijke baai en kregen we nog een zak  extra om onze loopschoenen te bedekken .

Zondagnacht rond 3u30 opgestaan om het eten naar binnen te wringen en daarna de drinkbussen op de fiets te gaan zetten en de bescherming van de fiets te verwijderen. Nog even terug gaan rusten en om 6.15u naar de zwemstart  die vlakbij ons huisje was.

Ondanks dat de weersvoorspellingen niet goed waren en het zwemparcours verplaatst was naar een ander beter beschermd strand, viel het weer tijdens de wedstrijd goed mee. Er was wel veel wind en de wegen waren nat, maar tijdens het fietsen bleef het al een geluk droog.

Het zwemparcours bestond uit 2 rondes van 1800m in de noordelijke baai van Tenby. Bij de zwemstart ging er wel iets mis: bijna iedereen, alsook ik, liep een stuk over het strand om zo een stuk van het zwemparcours af te snijden. In de zee geraken was nog de moeilijkste opgave, na vijf stappen lopen in het laag water werd ik door een grote golf omvergeduwd. De rest van het zwemmen verliep vrij goed en kwam uiteindelijk als 22^ste uit het water. Door de afstand van 1,3km tussen het zwemparcours en de wisselzone werd er op het laatst nog een extra wisselzone gecreëerd op een steile helling. Op weg naar de wisselzone stonden duizenden toeschouwers ons toe te schreeuwen, wat er voor zorgde dat ik een beetje te snel naar de wisselzone liep.

 Tijdens de wissel heb ik nog de laatste beslissing genomen om het regenvestje dan toch maar niet mee te nemen.

 Na de wissel mocht ik eindelijk beginnen aan het zware werk: de fietsproef van 180km met 2800 hoogtemeters. We startten meteen met een golvend stuk van 40km wind op kop. Na ongeveer 20km kwamen de eerste PRO’s voorbij gestoven. Na 40km kwamen we aan in Angle en hadden we een goed windje in de rug: ik haalde zelfs 40km/h bergop!!!. Frederick Sleutel kwam na een dikke 50km samen met een PRO voorbijgereden. Ik probeerde ze even bij te houden, maar deze achtervolging heb ik toch wijselijk gestaakt.

Het fietsparcours

Eerst een volledige toer van 110km en dan nog een toer van 70km (=de grootste van de 2 toeren) .

Jammer genoeg kwam ik dan na 70^ste km ten val door het natte wegdek in een scherpe bocht. Mijn val werd gelukkig gebroken door een andere atleet, waardoor ik weinig lichamelijke schade had. Jammer genoeg was mijn achterderailleur naar buiten gebogen, waardoor ik mijn grootste achterste tandwielen niet meer kon gebruiken. Het ergste was dat de steilste klimmen nog moesten komen.

Na bekomen te zijn van de val kwam ik terug goed op gang en zag ik voor mij de eerste vrouw rijden. Een mooi kontje is altijd leuk om naartoe te rijden. Ze was duidelijk iets minder sterk in de beklimmingen dan mij, maar het afdalen deed ze veel beter. Na 90km te hebben gereden stak ik ze dan voorbij om ze tijdens de marathon terug voor te moeten laten. Na 105km begon ik dan aan de beruchte klim van 1km aan 16%. Op deze heuvel stonden Wouter en Hestia om mij aan te moedigen, wat toch zeer welkom was. Iets later begon ik dan aan mijn tweede fietsronde. Ik had de indruk dat er nog meer wind stond dan in het begin. Na 120km had ik dan een eerste dipje, maar deze was snel over toen ik de eerste gedubbelde passeerde.  Toch begonnen de heuvels steeds meer en meer pijn te doen, omdat ik de drie lichtste versnellingen niet meer kon gebruiken. Hierdoor begon ik meer en meer te vrezen voor de marathon. Na ongeveer 140km vernam ik van een dame dat ik op de 44^ste  plaats hing en direct voelden de benen weer wat beter aan en zat mentaal alles goed. De laatste 40km gingen dan ook zeer snel vooruit en enkel 2 andere personen kwamen nog voorbij. Na 5h48min te hebben gereden kwam ik dan eindelijk opnieuw aan in de wisselzone. In het stadje zelf was een geweldig aangename sfeer. Overal langs de kant stonden de mensen te supporteren.

Na een vlotte wissel kon ik dan eindelijk beginnen aan de marathon. Ik voelde meteen dat mijn benen nog vrij goed zaten en probeerde een zo hoog als mogelijk tempo aan te houden. Na het aanzetten van mijn nieuwe Garmin-horloge kon ik het verloop van mijn marathon goed volgen. De marathon bestond uit 4 rondes van 10,5km met 300 hoogtemeters per ronde. De ronde was overheersend klimmend tot aan het verste punt van het parcours. Nadien was het dalen tot in Tenby. In het dorpje zelf was het constant bergop-bergaf lopen, hierdoor was dit deel van het parcours het zwaarste. Al een geluk stonden hier zeer veel supporters, waardoor de pijn nog redelijk goed mee viel.

 De eerste 20km gingen vrij goed en er kwamen maar weinig personen voorbij, maar na ongeveer 23km kreeg ik weer een klein (mentaal?) dipje. Na 25km kwamen er dan langzaam maar zeker meer concurrenten voorbij en ook de twee eerste dames. Jammer genoeg kon ik deze kontjes niet bijhouden. Na ongeveer 3km van de laatste toer kreeg ik het weer zeer moeilijk, omdat het was beginnen regenen en ik het koud kreeg. Wouter is even beginnen meelopen om mij te ondersteunen in de laatste kilometers. Na het passeren van het verste punt ging het mentaal weer wat beter, maar begonnen mijn benen zeer te doen en had ik zeer veel moeite om op snelheid te blijven. Eens ik terug in Tenby aankwam keek ik voortdurend achteruit om er zeker van te zijn dat er niemand meer voorbij ging komen. Uiteindelijk kwam ik na 10h24min en 15sec over de meet en had totaal geen idee van mijn plaats. De “fish and chips” en de soep in de aankomsttent smaakten!

Van Bart Schrooyen, vanachter zijn pc thuis, vernamen we dan dat ik 57^e in totaal was en 2^e van mijn Age Group. Spannend, want er stonden 2 slots vooropgesteld in mijn categorie maar dat was niet volledig zeker.

Maandagmorgen om 9u slot Accepting: dus vroeg opstaan en naar de grote tent. Om de spanning er nog wat in te houden werd het academisch kwartiertje in stand gehouden eer de deur open ging. Aanschuiven om naar het bord te kijken en yes, ik was er bij, het slot was binnen.

Tijdens de administratieve en financiële afhandeling van mijn slot waren de Belgische atleten en supporters al samen aan een tafel gaan zitten. Hierbij zat ook ATV Ironman Phill, die plots een grote fan van mij  was en voor de nodige ambiance zorgde.

Op de award ceremonie gaf het een zalig gevoel om met mijn Hawaii krans onder luid applaus van alle Belgen mijn trofee in ontvangst te nemen.

Hierbij wil ik nog mijn moeder bedanken voor al mijn trainingsschema’s gedurende het hele jaar en de extra tips en fietstrainingen van Lieve en Willy om mij na een maand aan boord voor een marine stage op 6 weken terug in form te krijgen.

Door Tycho Van Gerwen op 30-09-2011 om 14:25:01